Na weken van intensief borstvoeden – wat in het begin eerlijk gezegd best wat uitdagingen met zich meebracht – hadden we eindelijk een ontspannen ritme gevonden. En net toen alles zo lekker liep, diende zich alweer iets nieuws aan. Juist: de eerste hapjes. Of je nu kiest voor een moderne aanpak zoals baby-led weaning of de meer traditionele weg met gepureerd eten, elk kind begint uiteindelijk met vast voedsel. En nu waren wij aan de beurt.

We wilden goed voorbereid zijn, dus onze verloskundige kwam nog een keer langs om te checken of onze zoon, rond de zes maanden oud, alle signalen van “klaar zijn” liet zien. Denk bijvoorbeeld aan een paar minuten rechtop kunnen zitten met ondersteuning, zijn hoofd goed stabiel houden en het verdwijnen van de sterke tongreflex.

We kregen groen licht en besloten pas na onze vakantie te beginnen. Thuis, in een vertrouwde omgeving, met rust, regelmaat en alles binnen handbereik, voelde gewoon een stuk relaxter.

Puree-“bommen” ontmantelen

Om te beginnen wordt in Duitsland klassiek aangeraden om te starten met gestoomde groenten met een beetje olie – al pakken gezinnen over de hele wereld het spenen heel verschillend aan.

Wortelpuree wordt bijna gezien als een soort mijlpaal. We hoorden ook steeds: begin met groenten, fruit komt later – anders zou je baby te snel een voorkeur voor zoet ontwikkelen.

Dus we kochten mooie wortels. We schilden ze. We stoomden ze. En we pureerden ze. Ik was tijdens het hele proces ongeveer net zo gespannen als iemand die een bom onschadelijk probeert te maken. Vooral tijdens het pureren nam ik absurd veel tijd. Na een minuut of vijf klonk er voorzichtig van achteren de vraag hoe lang ik eigenlijk nog door wilde gaan.

Voor de zekerheid duwde ik de puree zelfs nog door een fijne zeef – je weet maar nooit. Ik kon me gewoon niet voorstellen hoe een baby van de ene op de andere dag van melk naar vast voedsel zou gaan, en had een totaal irrationele angst dat onze zoon zich zou verslikken in wortelpuree.

De eerste hapjes

Toen we uiteindelijk die feloranje puree voor ons hadden staan, zat onze zoon op schoot bij mijn man. Slabbetje? Check. Zachte baby-lepel? Check. Zenuwachtige ouders? Dubbel check.

Ik mocht hem zijn allereerste hapje geven.

Zijn reactie vergeten we waarschijnlijk nooit: een grimas – en alles kwam er meteen weer uit. Een tweede poging wees hij resoluut af.

Dus: de rest invriezen en de volgende dag opnieuw proberen. Helaas gingen de volgende pogingen ongeveer hetzelfde. We zaten nog lichtjaren verwijderd van de aanbevolen porties.

Achteraf gezien had ik mijn vriezer toen beter georganiseerd willen houden. Kleine porties, verschillende experimenten en ontelbaar veel bakjes zorgden al snel voor chaos.

Toen veel van onze puree-experimenten hetzelfde eindigden als die eerste (pastinaak, aardappel, broccoli… noem maar op), besloten we – ondanks alle waarschuwingen dat hij dan alleen nog maar zoet zou willen – fruit, avocado en notenpasta te proberen. Eindelijk: succes! Vooral geprakte avocado met banaan viel enorm in de smaak.

Wennen aan het nieuwe

Langzaam vonden we onze weg in een nieuw ritme. Volledige melkvoedingen vervangen was nog ver weg, maar onze zoon begon ineens plezier te krijgen in het ontdekken van nieuwe smaken. En eigenlijk is dát waar het in het begin om draait.

Onderweg kwamen er wel nieuwe uitdagingen bij: konden we eten van dezelfde kwaliteit vinden als thuis? Wat als er geen supermarkt in de buurt was? En dan was er nog het gemis van zijn vertrouwde stoel, tafel en omgeving.

Voor elke maaltijd thuisblijven was voor ons geen optie. Dus namen we onze puree gewoon mee, zodat we die onderweg netjes konden geven of hem zelf konden laten proberen.

Zo wisten we zeker dat onze zoon ook buitenshuis zijn vertrouwde eten had terwijl wij nieuwe plekken ontdekten.

Wanneer eten zelfstandig wordt

Het werd pas echt leuk toen hij zelfstandig in zijn kinderstoel kon zitten en kleine linzenkoekjes of pannenkoekjes met zijn handen kon eten. En eerlijk: toen werd ik zelf ook een stuk relaxter.

Wat het meest hielp, waren dingen die het eten makkelijker maakten, zoals de roll + go maaltijdmat. Minder gedoe, minder stress.

Ik leerde dat baby’s zelf al ontzettend veel kunnen. Als er iets te veel in zijn mond ging of iets vreemd aanvoelde, werkte zijn kokhalsreflex prima. Het was bijzonder om te zien hoe hij met elke maaltijd zelfstandiger en avontuurlijker werd.

Verschillende landen, verschillende aanpakken

Wat ik ook interessant vond, is hoe verschillend landen omgaan met de eerste hapjes. In Duitsland wordt vaak een vrij gestructureerd schema gevolgd, terwijl in Zweden – het thuisland van mijn man – baby’s soms al rond vier maanden kleine proefjes krijgen. Even aan een appel likken of een stuk bleekselderij vasthouden, zonder strak schema.

Ook in Duitsland zijn de adviezen veranderd. Veel richtlijnen adviseren nu om rond zes maanden te beginnen, maar er is steeds meer ruimte voor flexibiliteit. Het belangrijkste blijft: kijk naar je eigen kind.

En nu: ronde twee

Inmiddels zitten we midden in het hapjes-avontuur met onze tweede zoon. Hij leek er eerder klaar voor, zat al sneller stabiel en was enorm nieuwsgierig wanneer we samen aan tafel zaten.

Zijn oudere broer werd al snel een grote inspiratiebron. Hij probeert graag nieuwe dingen, ook al vindt hij ze niet altijd lekker. Wortels en zoete aardappel horen inmiddels bij zijn favorieten, en hij laat duidelijk merken wat hij wil terwijl hij geniet van het samen eten.

Deze keer begonnen we weer met wortelpuree (die verrassend enthousiast werd ontvangen), maar we zijn een stuk relaxter. Minder perfectionisme, meer uitproberen.

Want uiteindelijk draait het bij de eerste hapjes niet alleen om het vullen van kleine buikjes. Het gaat om samen ontdekken – stap voor stap, in je eigen tempo.

P.S.: Hier vind je nog meer handige producten voor jouw hapjes-avontuur.

Over de auteur: Bianka is ontwerper en moeder van twee zoons. Ze woont met haar gezin in Keulen, waar ze volop avonturen beleeft in de wereld van baby’s en peuters.